ΛΙΓΟ ΑΙΜΑ

Μας πήρε ώρα να φτάσουμε. Ήταν απόγευμα και δεν εφημέρευαν και πολλά νοσοκομεία. Είχε έρθει και η αδερφή του να μας πάρει από τον σταθμό. Ήμασταν τρεις. Κάναμε πάνω από μίση ώρα να φτάσουμε είχε κίνηση και το λεωφορείο συνεχεία σταματούσε.

Το νοσοκομείο ήταν τεράστιο. Έπρεπε να βρούμε την αιματολογική κλινική. Μπήκαμε και ρωτήσαμε. Μας είπαν ότι είναι στο ισόγειο. Κατεβήκαμε κάτι στριφογυριστά σκαλιά και διασχίσαμε ένα μάκρη διάδρομο στην συνεχεία βγήκαμε σε μια μικρή αυλή και στην άλλη άκρη της βρίσκονταν το τμήμα που ψάχναμε.

Μπήκαμε μέσα είχε κάμποσο κόσμο αλλά όχι και παρά πολύ. Η νοσοκόμα μας έδωσε ένα χαρτί και μας είπε να γράψουμε τα στοιχεία μας και να περιμένουμε στην σειρά μας. Τον γιο του επειδή είχε δώσει αίμα πριν δυο εβδομάδες δεν του επιτρέπανε κα ξαναδώσει. Γράψαμε τα ονόματα μας σε ένα σημείο έλεγε αν έχεις ξαναδώσει αίμα και ποτέ. Εγώ δεν το είχα ξανακάνει αλλά ντράπηκα να το γράψω και είπα πως έχω ξαναδώσει άλλη μια φορά πιο παλιά.

Ήρθε η σειρά μας και μας φώναξαν να περάσουμε. Στην αρχή μπήκαμε σε ένα δωμάτιο όπου ένας γιατρός γύρω στα πενήντα με μακριά γκρίζα μαλλιά, έμοιαζε σαν ροκ σταρ που έχει γεράσει μας έκανε μια τρυπά στο δάχτυλο και μας πήρε λίγο αίμα. Μετά έκανε κάτι μετρήσεις να δει εάν είμαστε εντάξει ώστε να συνεχίσουμε.

Μόλις μπήκαμε στην επόμενη αίθουσα μας έβαλαν να ξαπλώσουμε σε κάτι κρεβάτια που είχες τα ποδιά σηκωμένα. Ήρθε μια νοσοκόμα και μας έβαλε την βελόνα και το σακουλάκι όπου θα συγκεντρώνονταν το αίμα. Επειδή εγώ δεν τα πάω και τόσο καλά με τις βελόνες έκλεισα τα μάτια μου και δεν ήθελα να κοιτάω καθόλου.

Μείναμε εκεί για περίπου δέκα λεπτά δεν ξέρω μπορεί να ήταν και λιγότερο. Μετά βγήκαμε έξω πήρα και ένα χυμό που μας έδωσαν. Ο φίλος μας ευχαρίστησε παρά πολύ που το κάναμε αυτό για τον πατέρα του ο οποίος θα έκανε μεταμόσχευση πνεύμονα την άλλη μέρα, καρκίνος. Εκείνη την ημέρα ένιωσα τα πιο περίεργα συναισθήματα στην επιστροφή δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε με τον φίλο μου δεν είχαμε όρεξη. Ακόμα και τώρα δεν ξέρω αν τελικά το αίμα μας βοήθησε να σωθεί ο πατέρας του το μόνο που ξέρω είναι ότι το έδωσα.  

        IΩΑΝΝΗΣ ΓΚΟΥΓΚΟΥΓΙΑΝΝΗΣ