Είχα να σου γράψω καιρό.Βασικά έχω καιρό να
γράψω.
Σε θυμήθηκα χθες ,ήμουν
σε ένα ηλίθιο μπαρ ,από αυτά που
σιχαίνεσαι.. Αυτά με την δυνατή μουσική
σχεδόν βιασμένη ,με τύπους που χορεύουν
σεληνιασμένα στα μπουζουκοτράγουδα…
Έπρεπε να πάω .Υποχρέωση
βλέπεις ...Είναι μια λέξη που μισώ πιο
πολύ και από την λέξη "πρέπει".
Θα έπινα λοιπόν μια μαργαρίτα ,ίσως και
ακόμη μία ..θα χαμογελούσα .Θα το έπαιζα
όμορφη και πώς να σου το πω ..μια ευχάριστη
παρουσία .
Στο μπαρ είχε ένα
τεράστιο παράθυρο ,ο άνεμος χθες
λυσσομανούσε. Απέναντι από το παράθυρο
είχε ένα δέντρο , μια λάμπα του δρόμου
το έλουζε μ’ ένα κατακίτρινο φως . Το
φώτιζε με τέτοιο τρόπο λες και ο μόνος
λόγος που λειτουργούσε ήταν αυτός. Να
δίνει λάμψη στο δέντρο.
Ο αέρας έπαιζε μαζί του
και εκείνο κουνιόταν σαν τρελό! Δεν το
ένοιαζε που έχανε τα φύλλα του. Το ζήλεψα
!Χριστέ μου πόσο το ζήλεψα…ζήλεψα αυτή
την ανεμελιά ..αυτό τον τρελό χορό…
Τίποτα δεν ήταν κομψό
πάνω του. Τίποτα .Οι κινήσεις του ήταν
τόσο άγαρμπες και όμως ήταν τόσο όμορφο
σαν παιδί που χορεύει…
-Γιατί δεν μιλάς ;Μου
είπε με χαμόγελο πιο αστραφτερό και
από λάμψη κεραυνού.
-Μάλλον γιατι δεν έχω
κάτι να πω,απάντησα
-Έλα μην είσαι ξενέρωτη,με λένε Λουκά ,είσαι η κολλητή του
Γιώργου έτσι;
Μιλούσε για κανα
πεντάλεπτο …δεν τον άκουγα ,ουτε καν
τον κοιτούσα..
-Που κοιτάς;μου είπε
μάλλον εκνευρισμένα.
-Το δέντρο του λέω. Συγνώμη για το ύφος μου δικαιολογήθηκα.
Είμαι λίγο κουρασμένη από την δουλειά.
-Α! Ετσι πες μου γιατί
δεν στο κρύβω, φαίνεσαι λίγο περίεργη.
Του χαμογέλασα ,όχι
αμήχανα αλλά με εκείνο το κρυφό χαμόγελο
που ήταν σαν να έλεγε"στην έσκασα"
Ξαφνικά ήρθες στο μυαλό
μου.Εκείνος θα απολάμβανε την συζήτηση
για το δέντρο θα του γράψω.
Όχι για την ζωή στην
Αθήνα .Ούτε για τα νέα μου χόμπι, ούτε
καν για την δουλειά,αλλά για το δέντρο.
Σε φαντάζομαι να λες
με την βραχνή και λίγο μπάσα φωνή σου…
-Σούμι …παύση σκέφτεσαι
πράγματα που δεν σκέφτονται άλλοι
άνθρωποι.
Πάντα έτσι ξεκινούσες,Σούμι... παύση .
Είναι κρίμα που δεν θα
το διαβάσεις ποτε.
"Sumi"
0 σχόλια: