ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΝΑΝ ΕΞΩΓΗΙΝΟ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ

Θα σας διηγηθώ την ιστορία του Μάρκου Αντώνιου. Έτσι μου συστήθηκε, δε γνωρίζω αν όντως είναι το πραγματικό του όνομα. Μου είπε πως κατάγεται από ένα μακρινό πλανήτη και πως ήρθε στη γη σε αποστολή. Δε γνωρίζω αν όντως αληθεύει. Αυτό που γνωρίζω είναι πως ο Μάρκος Αντώνιος με κάνει και χαμογελώ κάθε φορά που τον θυμάμαι.

Δούλευα πάνω σε ένα project και το χρονοδιάγραμμα παράδοσής του πλησίαζε στη λήξη και είχα αγχωθεί σε όρια πανικού. Εκείνο το απόγευμα ο γιος μου είχε δίωρη εξέταση αγγλικών κι έτσι πήρα μαζί μου τον φορητό υπολογιστή μου για να καθίσω στην καφετέρια του πάρκου, κοντά στο φροντιστήριο, για να δουλέψω.

Τα έκανα όλα οργανωμένα με μαθηματική ακρίβεια, για να μη χάνω χρόνο. Είχα 1 ώρα και 40 λεπτά στη διάθεσή μου για να συγκεντρωθώ, να γράψω και να προχωρήσω τη δουλειά μου. Βαθιά ανάσα και το ρομποτάκι μέσα μου ξεκίνησε να εργάζεται μεθοδικά απομονώνοντας ήχους και παρουσίες γύρω μου. Με σκυμμένο το κεφάλι πάνω από τον υπολογιστή, πληκτρολογούσα γρήγορα σαν να μου είχαν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο και δεν έπαιρνα ανάσα. Διάλειμμα, για 1 λεπτό, να ανασάνω, να ρουφήξω μια γουλιά καφέ και χωρίς να χάσω τη ροή των σκέψεών μου να συνεχίσω να πληκτρολογώ.

Η άκρη του ματιού μου έπιασε μία φιγούρα να περνάει από δίπλα μου, δεν σήκωσα κεφάλι, ήμουν σε κομβικό σημείο γραφής. Έριξα μια γρήγορη ματιά στις σημειώσεις μου και συνέχισα να πληκτρολογώ. Νιώθω κάποιον να με κοιτάει έντονα, δεν σηκώνω κεφάλι, κόσμος περιστρέφεται γύρω μου, σε πάρκο είμαι. «Τι στο καλό, μα ποιός με κοιτάει συνέχεια»; Σηκώνω το κεφάλι και απέναντί μου βλέπω έναν άντρα να κάθεται απροκάλυπτα και να με καρφώνει με ένα χαμόγελο σχεδόν εξοργιστικό.

Σοκ. Το βλέμμα του ήταν τόσο έντονο που με αποσυντόνισε. Σκύβω κεφάλι, πίνω μια γουλιά από τον καφέ μου, ανάβω τσιγάρο και συνεχίζω να πληκτρολογώ. «Δεν είναι δυνατόν, πλησιάζει», ακούω την καρέκλα δίπλα μου να τρίζει, τη βλέπω που μετακινείτε και αυτός, κάθεται δίπλα μου!

«Τι κάνεις;» διαμαρτυρήθηκα. «Καλά, εσύ;» μου απαντά χαμογελαστός και βάζει το ένα πόδι πάνω στο άλλο. Ξεφυσώ, συνεχίζω να πληκτρολογώ. «Να πάρω ένα τσιγάρο;» με ρωτάει, ενώ ήδη καπνίζει. «Τι να σου πω τώρα; Όπως βλέπεις εργάζομαι, θα σε παρακαλούσα πολύ να πας πίσω στη θέση σου», προσπάθησα να είμαι ευγενική, κάτι σε εκείνο το βλέμμα με τρόμαζε. «Κι εσύ σε αποστολή, είσαι»; Αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πως δεν θα ξεμπερδέψω εύκολα μαζί του. «Ναι» του απαντώ. «Και όπως βλέπεις, πρέπει να τελειώσω την αποστολή μου». Χαμογελά και παραγγέλλει φραπέ στο γκαρσόνι. Αυτό ήταν. Κάνω να ανοίξω το στόμα μου να διαμαρτυρηθώ και μου συστήνεται: «Μάρκος Αντώνιος, είμαι εξωγήινος, από έναν μακρινό πλανήτη»!

Μου ήρθε να γελάσω. «Από ποιόν πλανήτη» ρωτάω; «Δίπλα από τον δικό σου» παίρνει κι άλλο τσιγάρο και χαμογελά. «Και ποια είναι η δική σου αποστολή;», άρχισα να το διασκεδάζω. «Να ενημερώσω τους ανθρώπους πως υπάρχουν εξωγήινοι – κοιτάει γύρω του - και πως όλα τα βλέπουν και όλα τα ξέρουν».

 Το project έμεινε εκεί που το άφησα για να ακούω ιστορίες για πλανήτες και εκλογές στο σύμπαν. Όταν ήρθε η ώρα να φύγω, τον αποχαιρέτισα, του κέρασα το φραπέ, του άφησα και το πακέτο με τα τσιγάρα. «Είσαι εκλεκτή», μου λέει, «γι’ αυτό σε έστειλαν οι εξωγήινοι στη γη». Κοντοστάθηκα. «Α! Τι αποκάλυψη! Είμαι κι εγώ εξωγήινος!!!», «Γιατί, κάνεις πώς δεν το ξέρεις; Αφού είσαι σε αποστολή, κυνηγάς τον χρόνο, ενώ ξέρεις πως τρέχει πιο γρήγορα από εσένα».

Στον κόκκινο πλανήτη που ζει ο Μάρκος Αντώνιος οι εξωγήινοι είναι συμφιλιωμένοι με τον χρόνο και τον απολαμβάνουν.

           Ειρήνη Αγγελίνα - Τσιροπούλου