ΕΚΤΟΣ ΑΠΡΟΟΠΤΟΥ

«Εκτός απροόπτου» οπωσδήποτε «εκτός απροόπτου» είπες και με αποχαιρέτησες μ’ εκείνο το αφοπλιστικό σου χαμόγελο που έκανε να φαντάζουν αληθινά και τα πιο τραντακτά σου ψέματα.
Αν και το απρόοπτο το είχα ήδη μπροστά μου, εγώ περίμενα.

Ποιο απρόοπτο αγάπη μου είχε μια δύναμη τόση ώστε να στρώσει με αγκάθια το δρόμο της επιστροφής, να μακρύνει τις αποστάσεις να μπερδέψει τα λόγια, να εκμηδενίσει έρωτες, να βουβάνει τα τηλέφωνα;
Κι έτσι ένα μικρό απρόοπτο αποδεικνύεται να έχει φοβερές προοπτικές. Τι φταις εσύ αγάπη μου, το απρόοπτο φταίει κι μ’ αυτό είμαι εγώ φουρκισμένη. Ακούς εκεί μια αγάπη δοκιμασμένη, περασμένη από σαράντα κύματα να αφανιστεί από ένα απρόοπτο;
Φοβόμουν τις δεσμεύσεις, τα απρόοπτα ποτέ δεν τα φοβήθηκα.

Όμως σε αγάπησα. Ποιος μπορούσε να αντισταθεί στην ερωτική λαύρα που εξέπεμπες ολόκληρος, στην αυθεντικότητα των φιλιών σου και την επιτηδειότητα του κορμιού σου να εφάπτεται απόλυτα του δικού μου. Κι είχες δίκιο με ένα κούμπωμα γίναμε ένα και να, εγώ η ανεξάρτητη η απελευθερωμένη να μην μπορώ να ξεκουμπώσω με τίποτα. Τι θεϊκό έρωτα κρατούσε για μας η κυρά σύμπτωση στο δισάκι της! Υπέκυψα στης συμπτώσεως τα δώρα κι ας ήταν πολύ βαρύ το τίμημα για μένα.

Γίναμε ένα ισχυρό δίδυμο. Ιεραπόστολοι της αγάπης πυροδοτήσαμε με το άγιο φως της τις ρημαγμένες συνειδήσεις και κατεβάσαμε τον ουράνιο έρωτα επί της γης.

Και τώρα να ένα απρόοπτο τα έκανα όλα μαντάρα. Ας μην είμαι όμως αχάριστη, ένα απρόοπτο σε έφερε κοντά μου, ένα άλλο σε πήρε. Μια άλλη Αφροδίτη αρτιμελής πήρε τη θέση μου. Εγώ δυστυχώς η Αφροδίτη η πρώτη είχα χάσει το χέρι μου σε αυτοκινητικό δυστύχημα, όπως η Αφροδίτη της Μήλου το έχασε σε δυστύχημα ανθελληνικό.

     ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ –ΖΩΙΔΑΚΗ